Engineering “Poultry Farms”: Students’ Futures Sacrificed in the Hunt for Fees!
In today’s society, higher education has transformed from a noble pursuit into a highly lucrative business. Private universities and corporate engineering colleges, in particular, are amassing crores of rupees by exploiting the vulnerabilities of parents. They lure students with the glitz of modern buildings and luxurious campuses, only to extract exorbitant fees under the guise of seat allocation. However, these institutions fail miserably when it comes to the actual task of molding students into skilled professionals ready for the IT or core industrial sectors, or securing them employment—areas where they show far less diligence than they do in collecting fees.
Lack of Skilled Teaching – Outdated Syllabus
It is no exaggeration to say that private universities do not spend even a tenth of what they invest in infrastructure on recruiting quality faculty. Furthermore, there is a pressing need to focus on faculty development and training to ensure students are taught the job-related skills demanded by the industry.
Confined to Theory:
Today’s industry requires practical knowledge in fields such as Artificial Intelligence (AI), Data Science, and Cloud Computing. However, many private colleges still teach decades-old syllabi and focus on education aimed solely at securing marks in exams.
The Skill Gap:
By the time students complete their courses, they often hold nothing more than a degree certificate; they lack the essential technical skills required to write software or solve practical problems.
The Illusion of Campus Placements:
During admission season, private universities create a massive buzz with hoardings and newspaper advertisements promising “100% placements.” Yet, the reality is quite different:
1. Management Negligence: Private universities show little initiative in bringing back companies that previously conducted campus recruitment drives.
2. Fabricated Records: There are allegations that records are manipulated to pass off low-paying call center or marketing roles as software jobs.
3. Students Left in Limbo: Due to the lack of placements, thousands of engineering graduates—burdened with lakhs of rupees in debt after four years of study—are forced to frequent coaching centers in search of employment.
“Corporate-style speed in collecting fees, yet a snail’s pace in securing placements”—this is the stark reality of today’s private educational institutions. The Slumber of Regulatory Bodies.
Regulatory bodies like the UGC, AICTE, and State Councils of Higher Education—which grant permissions to private universities—often issue certifications based merely on paperwork regarding buildings and laboratories, without verifying whether quality education is actually being imparted or if students are securing jobs. It is an open secret that these regulatory violations occur due to bribes paid by the managements.
Educational institutions are not factories designed to churn out profits; they are temples of knowledge that shape the nation’s future.
It is high time for governments to implement strict fee regulations for private universities. A college’s operations should be evaluated based on the “actual placements” it secures for students, rather than merely on admission numbers.
If the exploitative practices of this “education mafia”—which squanders parents’ hard-earned money and jeopardizes students’ lives—are not curbed, the country will face a surge in the number of educated unemployed youth, potentially leading to a severe social crisis. The youth, too, must act responsibly in seizing the right opportunities.
ఇంజనీరింగ్ “కోళ్ల ఫారాలు”: ఫీజుల వేటలో విద్యార్థుల భవిష్యత్తు బలి!
నేటి సమాజంలో, ఉన్నత విద్య ఒక ఉన్నతమైన ఆకాంక్ష నుండి అత్యంత లాభదాయకమైన వ్యాపారంగా మారిపోయింది. ముఖ్యంగా ప్రైవేట్ విశ్వవిద్యాలయాలు, కార్పొరేట్ ఇంజనీరింగ్ కళాశాలలు తల్లిదండ్రుల బలహీనతలను ఆసరాగా చేసుకుని కోట్లాది రూపాయలు ఆర్జిస్తున్నాయి. ఆధునిక భవనాల ఆర్భాటాలు, విలాసవంతమైన క్యాంపస్లతో విద్యార్థులను ఆకర్షించి, సీట్ల కేటాయింపు నెపంతో వారి నుండి అధిక ఫీజులు వసూలు చేస్తాయి. అయితే, విద్యార్థులను ఐటీ లేదా కీలక పారిశ్రామిక రంగాలకు సిద్ధంగా ఉన్న నైపుణ్యవంతులైన నిపుణులుగా తీర్చిదిద్దడం లేదా వారికి ఉపాధి కల్పించడం వంటి అసలు పని విషయానికి వస్తే ఈ సంస్థలు ఘోరంగా విఫలమవుతున్నాయి. ఫీజులు వసూలు చేయడంలో చూపించే శ్రద్ధ కన్నా ఈ రంగాలలో అవి చాలా తక్కువ శ్రద్ధ కనబరుస్తాయి.
నైపుణ్యం గల బోధన కొరత – పాతబడిన సిలబస్
ప్రైవేట్ విశ్వవిద్యాలయాలు మౌలిక సదుపాయాలపై పెట్టే పెట్టుబడిలో పదో వంతు కూడా నాణ్యమైన అధ్యాపకులను నియమించుకోవడానికి ఖర్చు చేయవని చెప్పడంలో అతిశయోక్తి లేదు. అంతేకాకుండా, పరిశ్రమకు అవసరమైన ఉద్యోగ సంబంధిత నైపుణ్యాలను విద్యార్థులకు బోధించేలా చూడటానికి, అధ్యాపకుల అభివృద్ధి ,శిక్షణపై దృష్టి పెట్టాల్సిన తక్షణ అవసరం ఉంది.
సిద్ధాంతానికే పరిమితం:
నేటి పరిశ్రమకు ఆర్టిఫిషియల్ ఇంటెలిజెన్స్ (AI), డేటా సైన్స్, క్లౌడ్ కంప్యూటింగ్ వంటి రంగాలలో ఆచరణాత్మక పరిజ్ఞానం అవసరం. అయినప్పటికీ, అనేక ప్రైవేట్ కళాశాలలు ఇప్పటికీ దశాబ్దాల నాటి పాత సిలబస్లనే బోధిస్తూ, కేవలం పరీక్షలలో మార్కులు సంపాదించడమే లక్ష్యంగా విద్యపై దృష్టి పెడుతున్నాయి.
నైపుణ్యాల అంతరం:
విద్యార్థులు తమ కోర్సులను పూర్తి చేసే సమయానికి, వారి వద్ద డిగ్రీ సర్టిఫికేట్ తప్ప మరేమీ ఉండదు; సాఫ్ట్వేర్ రాయడానికి లేదా ఆచరణాత్మక సమస్యలను పరిష్కరించడానికి అవసరమైన సాంకేతిక నైపుణ్యాలు వారిలో లోపిస్తాయి.
క్యాంపస్ ప్లేస్మెంట్ల భ్రమ:
ప్రవేశాల సమయంలో, ప్రైవేట్ విశ్వవిద్యాలయాలు “100% ప్లేస్మెంట్లు” ఇస్తామని వాగ్దానం చేస్తూ హోర్డింగ్లు వార్తాపత్రిక ప్రకటనలతో భారీ సందడిని సృష్టిస్తాయి. అయినప్పటికీ, వాస్తవం చాలా భిన్నంగా ఉంటుంది:
1. యాజమాన్య నిర్లక్ష్యం: గతంలో క్యాంపస్ రిక్రూట్మెంట్ డ్రైవ్లను నిర్వహించిన కంపెనీలను తిరిగి తీసుకురావడంలో ప్రైవేట్ విశ్వవిద్యాలయాలు పెద్దగా చొరవ చూపవు.
2. కల్పిత రికార్డులు: తక్కువ జీతం ఇచ్చే కాల్ సెంటర్ లేదా మార్కెటింగ్ ఉద్యోగాలను సాఫ్ట్వేర్ ఉద్యోగాలుగా చూపించడానికి రికార్డులను తారుమారు చేస్తున్నారనే ఆరోపణలు ఉన్నాయి.
3. అగమ్యగోచర విద్యార్థులు: ఉద్యోగ అవకాశాలు లేకపోవడం వల్ల, నాలుగేళ్ల చదువు తర్వాత లక్షల రూపాయల అప్పుల భారంతో సతమతమవుతున్న వేలాది మంది ఇంజనీరింగ్ పట్టభద్రులు, ఉపాధి కోసం కోచింగ్ సెంటర్లకు తరచుగా వెళ్లవలసి వస్తోంది.
“ఫీజులు వసూలు చేయడంలో కార్పొరేట్ తరహా వేగం, కానీ ఉద్యోగాలు ఇప్పించడంలో నత్తనడక”—ఇది నేటి ప్రైవేట్ విద్యాసంస్థల కఠోర వాస్తవం. నియంత్రణ సంస్థల నిద్ర.
ప్రైవేట్ విశ్వవిద్యాలయాలకు అనుమతులు ఇచ్చే యూజీసీ, ఏఐసీటీఈ, రాష్ట్ర ఉన్నత విద్యా మండళ్ల వంటి నియంత్రణ సంస్థలు, వాస్తవానికి నాణ్యమైన విద్యను అందిస్తున్నారా లేదా విద్యార్థులు ఉద్యోగాలు పొందుతున్నారా అని ధృవీకరించకుండా, కేవలం భవనాలు, ప్రయోగశాలలకు సంబంధించిన కాగితాల ఆధారంగానే తరచుగా ధృవీకరణ పత్రాలను జారీ చేస్తాయి. యాజమాన్యాలు ఇచ్చే లంచాల కారణంగానే ఈ నియంత్రణ ఉల్లంఘనలు జరుగుతున్నాయనేది బహిరంగ రహస్యం.
విద్యా సంస్థలు లాభాలను ఆర్జించే కర్మాగారాలు కావు; అవి దేశ భవిష్యత్తును తీర్చిదిద్దే జ్ఞాన దేవాలయాలు.
ప్రైవేట్ విశ్వవిద్యాలయాలకు ప్రభుత్వాలు కఠినమైన ఫీజు నిబంధనలను అమలు చేయాల్సిన సమయం ఆసన్నమైంది. ఒక కళాశాల కార్యకలాపాలను కేవలం ప్రవేశాల సంఖ్య ఆధారంగా కాకుండా, అది విద్యార్థులకు కల్పించే ‘వాస్తవ ఉద్యోగ కల్పన’ ఆధారంగా మూల్యాంకనం చేయాలి.
తల్లిదండ్రుల కష్టార్జితాన్ని దుర్వినియోగం చేస్తూ, విద్యార్థుల జీవితాలను ప్రమాదంలో పడేస్తున్న ఈ ‘విద్యా మాఫియా’ దోపిడీ పద్ధతులను అరికట్టకపోతే, దేశంలో విద్యావంతులైన నిరుద్యోగ యువత సంఖ్య విపరీతంగా పెరిగి, అది తీవ్రమైన సామాజిక సంక్షోభానికి దారితీయవచ్చు. యువత కూడా సరైన అవకాశాలను అందిపుచ్చుకోవడంలో బాధ్యతాయుతంగా వ్యవహరించాలి.
